कतारमा नेपाली हात्ती: "बिदाईको आँसु होइन, मित्रताको गर्व गरौँ!"

By Murari Pandey Satyajeet   

पछिल्लो समय नेपालले कतारलाई उपहार दिएका दुई हात्तीको विषयमा सामाजिक सञ्जालमा विभिन्न नकारात्मक टिप्पणीहरू सुनिन्छन्। तर के हामीले कहिल्यै यसको सकारात्मक र व्यवहारिक पाटोबारे सोचेका छौँ?
तर्क र तथ्यहरू यस्ता छन्:

उपहार दिनु भनेको दुई देशबीचको सम्बन्धलाई अटुट बनाउने एउटा कडी हो। हाम्रा पुर्खाको पालादेखि नै हामीले अन्य देशबाट जीवजन्तु उपहार लिने र दिने संस्कार चल्दै आएको छ।

​कतारमा लाखौँ नेपाली दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरू कार्यरत हुनुहुन्छ। त्यहाँको चिडियाखानामा आफ्नै देशको हात्ती देख्दा उहाँहरूको मन कति खुसी होला? त्यहाँको चिडियाखानामा जब उहाँहरूले नेपाली हात्ती देख्नुहुन्छ, उहाँहरूको शिर गर्वले उच्च हुन्छ। ती हात्तीहरू कतारका लागि नेपालको 'जीवित राजदूत' सरह हुन्। विदेशीहरूले पनि नेपाली हात्ती देख्दा नेपालको प्राकृतिक विविधताको बारेमा जानकारी पाउँछन्, जसले अप्रत्यक्ष रूपमा नेपालको पर्यटन प्रवर्द्धनमा मद्दत पुग्छ।

​​पशुपक्षीलाई भूगोल र सीमाको ज्ञान हुँदैन। हात्तीलाई 'म बुद्ध जन्मेको देशमा जन्मेको हुँ' भन्ने चेतना हुँदैन। उनीहरूलाई त केवल माया र उचित खानपानको आवश्यकता हुन्छ। जसले ती हात्तीलाई एक गाँस घाँस पनि खुवाएको छैन, उनीहरूले नै सामाजिक सञ्जालमा 'हात्ती बेचियो' भन्नु सस्तो लोकप्रियता र बुझाइको कमी मात्र हो।

कतार जस्तो सम्पन्न देशले ती हात्तीका लागि अत्याधुनिक वातानुकूलित (AC) वासस्थान र उत्कृष्ट हेरचाहको व्यवस्था गरेको छ। हाम्रा छोराछोरी अस्ट्रेलिया वा युके जाँदा गर्व गर्ने हामीले, हाम्रा हात्तीले राम्रो सुविधा पाउँदा किन चित्त दुखाउने?

चितवनमा हात्ती प्रजनन केन्द्र छ, जहाँ नेपाललाई चाहिने भन्दा बढी हात्तीहरू उत्पादन हुन सक्छन्। यसरी उपहार दिँदैमा हाम्रो जैविक विविधतामा कुनै संकट आउँदैन।

भ्रामक कुराको पछि नलागौँ: हात्ती बेचेर खाए भन्नु बुझाइको कमी मात्र हो। हात्तीलाई राष्ट्रवादको नाममा सीमामा बाँध्नु भन्दा उसले पाउने सुविधा र यसले दिने अन्तराष्ट्रिय सन्देश ठुलो कुरा हो।

हात्ती बेचिएको होइन, मित्रताको बिउ रोपिएको हो; यी केवल जनावर होइनन्, विश्व मञ्चमा नेपालको सान र चिनारी हुन्!
तपाईँको विचारमा यो उपहारले नेपाल र कतारको सम्बन्धमा कस्तो प्रभाव पार्ला? तल कमेन्ट गर्नुहोस्।